De zogenoemde Epstein Files zorgen wereldwijd voor nieuwe onthullingen. Ook Duitsland duikt op in de vrijgegeven documenten van het Amerikaanse ministerie van Justitie. De Berliner Morgenpost publiceerde eergisteren een uitgebreide reconstructie van Jeffrey Epsteins bezoek aan Berlijn in maart 2012. Het beeld dat daaruit oprijst is dat van een man die zich in exclusieve kringen bewoog en wiens assistenten tot in detail zijn ontmoetingen organiseerden – inclusief het invliegen van een vrouw uit Rusland.
Een spontane beslissing
Volgens het stuk in de Berliner Morgenpost ontvangt Epstein op 19 maart 2012 een bericht van een contactpersoon die hem vraagt wanneer hij naar Parijs komt. Epstein antwoordt dat hij “maybe” naar Berlijn gaat en dat men hem daar kan treffen. Het is de eerste keer dat hij de Duitse hoofdstad bezoekt.
De reconstructie is gebaseerd op fragmenten uit meer dan drie miljoen documenten die het Amerikaanse ministerie van Justitie eind januari publiceerde. Tussen ogenschijnlijk banale e-mails en chats zitten berichten die laten zien hoe Epsteins reis naar Berlijn binnen enkele uren wordt opgezet.
Vlucht, hotel en Russische vrouw
Epstein geeft zijn assistente Sarah K. opdracht: “Finde Flüge nach Berlin.” Aanvankelijk worden lijnvluchten van Lufthansa en Air France overwogen, maar uiteindelijk kiest hij voor een privéjet. Op 21 maart 2012 landt het toestel rond 12.05 uur in Berlijn-Schönefeld.
De Berliner Morgenpost beschrijft hoe parallel daaraan een tweede vlucht wordt geregeld: een vrouw uit Sint-Petersburg krijgt een ticket naar Berlijn. In een e-mail staat dat zij zich op 21 maart bij het InterContinental Hotel aan de Budapester Straße 2 moet melden. Uit de documenten blijkt dat er vaker geld naar haar werd overgemaakt en dat zij deel uitmaakte van Epsteins netwerk. Er zijn echter geen aanwijzingen dat iedereen die in de dossiers voorkomt, op de hoogte was van zijn misdrijven – die kanttekening maakt ook de Berliner Morgenpost nadrukkelijk.
Diner met Ehud Barak
Opvallend is een ontmoeting met Ehud Barak, destijds minister van Defensie van Israël en voormalig premier. Volgens de reconstructie in de Berliner Morgenpost vindt op 21 maart om 19.00 uur een diner plaats in restaurant “Hugo’s” in het InterContinental. Barak is die dag in Berlijn voor politieke gesprekken met zijn Duitse ambtgenoot Thomas de Maizière over onder meer een onderzeebootlevering en het Iraanse nucleaire programma.
Na officiële verplichtingen, waaronder een bezoek aan de gedenkplaats Gleis 17 in Berlijn-Grunewald, ontmoet Barak ’s avonds Epstein. Wat precies is besproken, blijft onduidelijk. Een verzoek om commentaar bleef volgens de Berliner Morgenpost onbeantwoord.
“Red light district”
In de uren vóór het diner schrijft Epstein aan een vrouw dat hij met zijn assistente naar Berlijn zal gaan. Op haar vraag “What’s in Berlin?” antwoordt hij: “Red light district.” De Berliner Morgenpost plaatst dit citaat in de context van zijn bredere gedrag: vrouwen uit verschillende landen werden door zijn netwerk naar hem toegebracht.
Volgens de reconstructie probeert Epstein tegelijkertijd zijn publieke imago te sturen. Hij ergert zich eraan dat een politiefoto hoog in Google-resultaten verschijnt en laat extra foto’s online zetten om dat beeld te verdringen.
Context: wereldwijde gevolgen
De vrijgave van de documenten heeft ook buiten Duitsland gevolgen. In Groot-Brittannië leidde de publicatie tot politieke beroering rond contacten met invloedrijke figuren. In de Verenigde Staten trad een topjurist van Goldman Sachs terug nadat zij geschenken van Epstein zou hebben aangenomen. De Berliner Morgenpost benadrukt dat het enorme archief ongestructureerd is en dat snelle conclusies niet altijd mogelijk zijn.
Voor Duitsland is vooral relevant dat de documenten laten zien hoe Epstein zich ook hier in invloedrijke netwerken bewoog. Het bezoek aan Berlijn duurde uiteindelijk minder dan twaalf uur. Toch werpt de reconstructie, aldus de Berliner Morgenpost, een scherp licht op de manier waarop zijn assistenten ontmoetingen, vluchten en gezelschap organiseerden – en op de vanzelfsprekendheid waarmee hij toegang kreeg tot politieke en economische elites.
