Een intern document van de Duitse regering wijst op een mogelijke miljardeninvestering in de nationale filmsector. Grote streamingdiensten en televisiezenders hebben aangegeven de komende vijf jaar samen tot 15,5 miljard euro te willen investeren in filmproducties in Duitsland. De afspraak is vrijwillig, maar wordt in politiek Berlijn gezien als een mogelijke doorbraak voor een zwaar verzwakte sector.
Politieke waarschuwing voor instorting filmsector
Wolfram Weimer, de Duitse staatssecretaris voor cultuur en media, waarschuwt dat de filmindustrie zich in een diepe crisis bevindt. In een interview met de ARD stelt hij dat producenten “met de rug tegen de muur staan” en dat de sector meerdere jaren van teruglopende opdrachten, krappere budgetten en stijgende kosten achter zich heeft.
Dat beeld wordt bevestigd door een peiling onder ruim 370 productiebedrijven: 85 procent van de ondervraagden vindt dat de situatie slecht of zelfs zeer slecht is.
Meer publieke steun vanaf 2026
Om de sector te ondersteunen wil de federale regering vanaf 2026 de beschikbare filmsubsidies fors uitbreiden. De twee belangrijkste fondsen samen moeten dan 250 miljoen euro per jaar kunnen uitdelen. Dat is aanzienlijk meer dan nu, maar volgens beleidsmakers niet voldoende om de sector op eigen kracht te herstellen.
Streamingdiensten en zenders willen miljarden investeren
De grootste streamingplatforms – waaronder Netflix, Amazon en Disney – zouden samen met publieke en commerciële omroepen bereid zijn ongeveer 15,5 miljard euro te investeren. Het gaat om een vrijwillige toezegging, gebaseerd op gesprekken die de afgelopen weken zijn afgerond.
Volgens de staatssecretaris zou dit de grootste private investeringsgolf zijn die de Duitse filmwereld ooit heeft gezien. In interne documenten spreekt de regering van een mogelijk keerpunt dat de filmproductie in Duitsland nieuw momentum moet geven.
Waarom kiest Berlijn niet meteen voor wetgeving?
De overheid geeft de voorkeur aan een vrijwillige afspraak, omdat die sneller kan worden ingevoerd en minder administratieve lasten met zich meebrengt. Daarnaast zou een wettelijke verplichting, vooral richting Amerikaanse bedrijven, tot handelspolitieke spanningen kunnen leiden.
Toch is de afspraak niet afdwingbaar. De regering wil daarom na twee jaar controleren of de financiële bijdragen daadwerkelijk worden geleverd. Als dat niet het geval blijkt, sluit Berlijn wetgeving alsnog niet uit.